Posted by Jan den Breejen on March 18, 2001 at 10:53:34:
Dr. Jacques de Milliano - ex-director of Médecins sans Frontières
Case texts:
La obsesión por primar las medidas militares que garantice la llamada "intervención humanitaria" contrasta con las reticencias para instrumentar soluciones diplomáticas y políticas regionales e internacionales, al tiempo que refleja la falta de voluntad para articular soluciones eficaces. Las soluciones meramente militares nunca podrán resolver los problemas políticos, económicos y sociales que están en la base del conflicto; muy al contrario pueden agravarlo, como ocurrió con la Operación Turquesa desarrolla por Francia en el 94 en Ruanda. En aquella ocasión la intervención de 2.500 soldados franceses, que supuso un gasto de 50 millones de dólares -justo la cantidad que requería el programa mundial de alimentos de las Naciones Unidas para la región- permitió el reagrupamiento de los genocidas en los campos de refugiados y posibilitó mantener vivo el espíritu de revancha con la consiguiente reaparición del conflicto, tal como denunciaba Jacques de Miliano vicepresidente de Médicos Sin Fronteras.
Dutch relief workers to quit Rwandan refugee camps
AMSTERDAM, Netherlands (Aug 28, 1995 - 13:18 EDT) -- The Dutch arm of the aid group Medecins sans Frontieres said Monday it would pull workers out of two camps for Rwandan refugees because it believes they are sheltering perpetrators of genocide.
Jacques de Milliano, director of the Dutch section of Medecins sans Frontieres (Doctors Without Borders), said nine MSF members would be withdrawn from Katale camp near Goma in Zaire, while 13 would be pulled out from Ngara in Tanzania.
A total of 1,500 local MSF workers in the camps would cease operations.
"We know there are many people with blood on their hands in those camps," said de Milliano. "In refugee camps there are killers walking around making plans for new attacks. We don't want to be part of that system."
A million Rwandans, mainly from the Hutu majority, fled to Zaire after the July 1994 victory of rebels dominated by the Tutsi minority. Tanzania has more than 700,000 refugees, mainly Hutus from Rwanda.
Many of the Hutus fear reprisals for last year's genocide in which Hutu soldiers and militias, abetted by civilians, killed up to a million Tutsis and moderate Hutus.
The director of the Dutch MSF section added that eight expatriate members of the Belgian MSF would also move out of a camp in Goma.
De Milliano said it would take some time, possibly months, for a controlled withdrawal and handover of responsibility to U.N. refugee authorities.
Any pullout could add to the uncertainty faced by the refugees already threatened with forced expulsion by Zaire. So far deportations have been accompanied by rapes, beatings and looting by Zairean troops.
"We're at the moment negotiating with UNHCR (the U.N. High Commissioner for Refugees) about a proper handover. We think this could be done in around six to eight weeks. If we want to give UNHCR a chance to follow up in an acceptable way it will take time to do that," said de Milliano.
He said MSF had had misgivings about events in the camps for some time, compiling a report in November called "Breaking the Cycle" pointing to continued violence in the camps.
De Milliano said that in over a year not a single case of genocide had been brought before the International Court of Justice in the Hague. A special United Nations tribunal to investigate the matter has been minimally funded.
"MSF feels that humanitarian action in this genocide context should be backed up by political and judicial actions," he said.
"The population (in the camps) has become a kind of prisoner of its own leaders and humanitatarian aid is fueling these systems of impunity. MSF does not want to be responsible for that any more."
CDA. L'ex-député chrétien-démocrate Jacques de Milliano envisage de revenir à la Deuxième Chambre prochainement, selon le Volkskrant (p.1). "L'ancien président de Médecins sans frontières avait pris congé de manière dramatique du groupe parlementaire CDA en novembre 1998, après sept mois seulement", rappelle le journal de centre-gauche. "Aux termes de la loi électorale, il peut reprendre un siège CDA devenu vacant cette semaine. Les chrétiens-démocrates redoutent son projet et parlent entre eux de vol de siège parlementaire. De Milliano, peu après son départ, avait quitté le CDA. On ne sait pas encore s'il compte revenir en tant que député indépendant ou rejoindre un parti politique de la Deuxième Chambre
Zak de Milliano
Niet alleen virussen zijn hardnekkig. Ook van dokter Jacques de Miliano ben je niet zomaar af. Bij het CDA kunnen ze er inmiddels over meepraten.
Na jaren als arts zonder grenzen rammelde hij in 1998 aan de poort bij de partij zonder mensen. De dokter wilde de politiek genezen. Het CDA hapte toe en zette hem hoog op de lijst. Naast Jaap de Hoop Scheffer, de man met de warme uitstraling van een diepvriezer, mocht De Miliiano de man met gevoel spelen.
Na de verkiezingen begon de ellende. Jacques beriep zich plotseling te pas en te onpas op zijn principes. Daar keken zijn partijgenoten van op. Voor de camera's bezigden ze dat malle woord wel eens, maar in een fractievergadering had nog nooit iemand het over principes gehad.
De dokter was er goed ziek van. Na een klein jaar van zinloos lijden, trok hij de stekker eruit. Hij stapte op. De achterblijvende CDA'ers gaven hem het kruis na. Zelfs de protestanten onder hen.
Maar De Milliano was niet definitief dood. Hij verrees. Bij het vrijkomen van een Kamerzetel vroegen de christen-democraten het lijk of hij een beroep wilde doen op het plaatsje. Pro forma. De dokter zou wel weigeren.
Mooi niet dus. Jacques strikes back. Met een eigen zweefteverig partijtje.
Nu moet ik zeggen, dat ik normaal overloop van sympathie wanneer iemand het CDA een leuke loer draait. Ik loop ook warm voor het type links draaiende, zijden sok. Maar van Jacques de Milliano krijg ik spontaan uitslag. Zijn hele wezen. Dat stemgeluid. Dat New Age-toontje.
Nog niet overtuigd? Blader dan even terug naar pagina C2 van deze krant en kijk naar het portretje van De Milliiano rechtsonder. Die weeë blik! Jakkie! Daar gaat het je spontaan dun van door de broek lopen. Dokter Jacques moet in de tropen altijd werk gehad hebben.
De Milliano is ongetwijfeld weldoener met hart en ziel. Hij heeft het niet alleen over idealen, maar heeft ze ook zelf. Wat hem zo onuitstaanbaar maakt, is dat de man ergens onderweg de passende nederigheid is kwijtgeraakt. Jacques de Milliano's belangrijkste boodschap is zo onderhand dat Jacques de Milliano God zelf is. Dat is eng. Heel eng.
Daarom lieve Tweede Kamer: isoleren die man! Collectief koffie of iets sterkers gaan nuttigen als de man achter het spreekgestoelte gaat staan. Niet met hem praten. Geen handen schudden. Hem ruggelings passeren in de wandelgangen en al zeker niet groeten. Beschouw Jacques de Milliano een non-entiteit. Behandel hem als een melaatse. Ook de kiezers gaan hem dan vanzelf negeren. Met Hans Janmaat is het ook gelukt
Wanneer zou De Milliano naar GroenLinks overstappen? vroegen leden van de CDA-fractie elkaar al eerder. De vroegere directeur van Artsen zonder Grenzen maakte toch al nooit echt deel uit van de fractie, vinden ze.
De CDA-fractie voelt zich overrompeld door de notitie van hun partijgenoot Jacques de Milliano, die op ramkoers is gaan liggen met zijn verzet tegen het terugsturen van Bosnische vluchtelingen met A-status. Hij eist dat zijn collega's hun standpunt wijzigen.
Aan de kwestie zelf komen de fractieleden dinsdagochtend niet toe. Gekwetst voelen ze zich, en aangetast in hun integriteit. De zoveelste aflevering van de de al jaren voortgaande CDA-soap in de nok van het oude ministerie van Justitie wikkelt zich af. Geschrokken staren ze naar de voorpagina van de Volkskrant.
De situatie roept onaangename associaties op met de verdrongen periode van de verzuurde verhoudingen onder fractievoorzitter Heerma. Het langzaam gegroeide 'wij-gevoel' van de christen-democraten heeft een mokerslag gekregen nadat het 'ik-gevoel' van De Milliano de zaak op scherp had gezet. De CDA'ers lezen dat De Milliano hen ziet als politieke opportunisten, die electoraal gewin trachten te slaan uit het asielvraagstuk.
Partijvoorzitter Helgers, die normaal gesproken de fractievergadering bijwoont, is er niet. De man van de partijvernieuwing had lang getrokken en gesleurd aan De Milliano om zitting te nemen in de fractie. De voormalige aanvoerder van Artsen zonder Grenzen liet zich over de streep trekken. Hij realiseerde zich toen niet dat een hoge plaats op de kandidatenlijst geen privileges biedt.
Eigenlijk, zeggen fractiegenoten, heeft De Milliano nooit echt deel uitgemaakt van het collectief. Hij is de voorzitter gebleven, die niet begreep dat hij weer van onder af moest beginnen.
De Milliano was en bleef een solozeiler die procedures onbelangrijk vindt en zich daaraan niet wenst te onderwerpen. Zijn vertrek was onvermijdelijk, analyseren CDA'ers, die hem zagen als een 'goedwillend dwaallicht en een ongeleid projectiel'. 'Wanneer denk jij dat De Milliano naar GroenLinks overstapt?', grapten CDA'ers met enige regelmaat.
De Milliano is, in verband met afspraken vanwege zijn vorige baan, veel in het buitenland. Bij voorkeur op plaatsen waar de wereld in brand staat. Daardoor mist hij veel fractievergaderingen en de kans om de politieke mores van het Binnenhof te leren kennen. Als hij wel aanwezig is, uit hij zich nauwelijks.
De Hoop Scheffer krijgt maandagavond, op weg van Doorn naar Den Haag, lucht van de oppositie van zijn meest bekende fractielid. Het CDA-fractiebestuur komt in alle vroegte bijeen om de strategie te bepalen. De Milliano mag een afwijkend standpunt innemen. In ruil daarvoor moet hij zijn beledigingen aan het adres van de fractie intrekken.
Maar De Milliano wenst niet te buigen. Hij trekt geen woord van zijn notitie in. Integendeel, hij eist dat de fractie hem volgt. Uit angst voor herinneringen aan het oude schrikbewind, schrapt De Hoop Scheffer ten slotte zelfs de voorwaarde dat De Milliano kwalificaties als 'opportunistisch, ondoordacht en onbezonnen' intrekt.
De Milliano vraagt een time-out, enkele uren bedenktijd, vertelt hij de toegestroomde pers. Maar niemand twijfelt nog aan zijn vertrek. In zijn eentje maakt hij een wandeling door de straten rond het Binnenhof. Als hij terugkeert, kan De Hoop Scheffer hem niet meer overtuigen. Zijn besluit staat vast: 'Ik moet 's ochtends in de spiegel kunnen kijken en mezelf kunnen vragen: zijn dit de idealen van de mensen die op mij hebben gestemd?'
+++ Jan's analysis
Jacques de Milliano mentions that his main motive for organizing help for the poor and suffering in the world is 'to be serving, to care for people' and also 'to work with people in a team, …friendship, solidarity, working together with a group of people'. His is truly indignant for a long time when he hears about injustices done to the weak (groups of) people; sympathy for the underdog. He also talks about his own 'vulnerabilities'. He says that family life and being with his wife Simone is very important for him. He admires the caring qualities in women not because he thinks men don't have to do the 'care and help' work (its his core business) but because woman often are better at it.
He often doubts what to do and then the support and advice of people around him which he trusts is very important.
There is a paradox with Devoted Style personalities; their self-image of being fragile in a big threatening world can lead to a drive to belong to a group and seeking situations in which their help is most valued and they get accepted because of their subservient help-effort. However as we can see with De Milliano when they step into a world where there is a competitive and antagonistic sphere (he went into the Dutch politics arena) and their strongly held principles of ethics and 'justice for the underdog' don't count at all they get angry and sad, their perception of what/how to do things gets blurred and they can act in an impulsive and infantile way, become fiercely rebellious (over-compensating their feelings of anxiety and helplessness) which of course means a quick end to their career. These characters are not made for operating in interpersonally antagonistic arena's. De Milliano was 'killed off' by the opportunistic hotshots in dutch politics; he was treated in a very unsympathetic way which illustrated the utter lack of principles in todays politics. De Milliano said 'I have to be able to look into the mirror when I get out of bed and ask myself 'are this the ideals of the people who voted for me?'. Alas; politicians who do survice don't show such dependency……...
Classification: probably Devoted Style (dependent personality)
Jan